Dit is wat corona ons leert, ook over eenzaamheid en contact

Wie had een maand geleden gedacht dat de wereld er op zo korte termijn zó anders uit zou kunnen zien? Mijn vorige blog schreef ik eind februari. Voor mij als Tilburgse is 27 februari een datum die in mijn geheugen gegrift staat. In die tijd (vorige maand) rukte corona in heel Europa op maar Nederland was nog corona-vrij. Het was wachten op de eerste besmetting. Die dus in mijn eigen woonplaats Tilburg opdook. 

Corona

Toen, nog geen maand geleden, wisten we nog niet wat ons te wachten stond. We wisten niet dat heel Nederland weken/maanden in een 'intelligente lockdown' zou gaan. Sterker nog, die term bestónd niet eens. Het idee dat landelijke evenementen zoals de 75-jarige bevrijding van Nederland afgelast zouden worden, was vorige maand compleet ondenkbaar. Wc-papier op? Scholen en bedrijven dicht? Wie had het ooit voor mogelijk gehouden? Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik die lege schappen zag en nog steeds zie. We zien in principe niemand meer behalve ons gezin, we werken zo veel mogelijk van thuis uit, de straten zijn stil.

Lege schappen, de scholen zijn dicht, de straten zijn stil. Hoe gaan we hier mee om? Wat doet corona met ons?

En toch, ondanks alle voorzorgsmaatregelen, komt het virus dichterbij. Mensen in je omgeving zijn ziek en niemand weet: is het corona of niet? Dan hoor je van mensen die iemand kennen die aan corona is overleden. En nu staat ook mijn wereld een beetje stil. Want eergisteren werd bekend dat in het verzorgingshuis waar mijn moeder zit corona is geconstateerd. Gisteren volgde een tweede patiënt. Dit terwijl het tehuis al weken op slot zit. Nu pas voel ik hoe akelig het is dat daar op een relatief klein oppervlak een in potentie dodelijke ziekte rondwaart en dat de mensen voor wie die ziekte het gevaarlijkst is niet weg kunnen of mogen. En wij, wij mogen er niet naar toe. Al weken niet meer. Contact is niet mogelijk!

Zo belangrijk is nabijheid

En natuurlijk, ook ik hoorde zeggen hoe moeilijk het is om afstand te houden als je nabij wilt zijn. En toch nu pas, nu het corona-gevaar zo dichtbij komt, voel ik het pas. Voel ik pas, hoe belangrijk dat contact is, hoe belangrijk die nabijheid is.

Nu pas voel ik hoe je voor je naaste wilt zorgen. Nu pas voel ik hoe ik voor mijn moeder wil zorgen, haar wil beschermen. Nu pas voel ik hoezeer contact en veiligheid in elkaars verlengde liggen. In mijn boekje 'Zo stap je uit je eenzaamheid/Routekaart naar contact' schreef ik hierover. Ook toen voelde ik het. Maar nu, nu het écht niet meer kan, voel ik het nog veel meer. 

Juist nu online

Dus als deze corona-crisis één ding duidelijk heeft gemaakt, is het wel hoe belangrijk contact is. De media stonden er natuurlijk al bol van en ik ondervind het nu van dichtbij. Ook voor Bureau Over-ons met onze online training zijn het spannende tijden. Hoewel de training online aangeboden wordt (en dus wél door kan gaan), is het een wezenlijk onderdeel van de training dat je buiten in je eigen omgeving gaat oefenen. Dat kan in de huidige omstandigheden nog maar ten dele. Veel mensen die onze training volgen zien erg op tegen nieuwe sociale situaties, zoals een feestje. Dat soort situaties gaan zich voorlopig niet voordoen en kunnen dus niet geoefend worden.

Wat nog wél kan

Maar het leggen van contact kan nog steeds. We mogen nog naar buiten, we mogen nog boodschappen doen of de hond uitlaten. In die situaties kunnen we (uiteraard op gepaste afstand) wel of niet iets zeggen tegen een ander. We kunnen in of uit onze schulp kruipen. We kunnen stil binnen blijven zitten en ervaren dat de muren op ons afkomen. We kunnen ook de telefoon pakken en die oude oom of tante bellen die óók binnen zit. Blijf je de hele dag in je joggingpak rondhangen of zit je om 09.00 uur in je kantooroutfit achter je computer en ga je na werktijd een fikse wandeling maken? Kortom: hoe ga je met deze situatie om? Dát is de vraag. (Overigens óók onderdeel van deze training. 'Wat is jouw automatische reactie, dag 9 en 10', zie rechterkolom).

Collectief geheugen

De laatste pandemie die ook Europa trof, was de Spaanse griep. Deze begon overigens niet in Spanje maar in Amerika aan het begin van WOI (1914) en werd door Amerikaanse soldaten naar Europa gebracht. Latere pandemieën gaven óf mildere klachten óf gingen goeddeels aan Europa voorbij. De huidige situatie zit dus niet in ons collectief geheugen. Deze huidige situatie was tot vorige maand volstrekt onvoorstelbaar en zet onze manier van samenleven onder druk.

Corona houdt ons een spiegel voor die zijn weerga niet kent. Hoe gaan we hier mee om? Hoe zorg je goed voor jezelf? Wat kun je voor een ander betekenen? Hoe is het gesteld met je sociaal leven, met je verbindingen met anderen? Hoe houd je het leuk met je partner en kinderen nu je bijna 24/7 met zijn allen thuis zit? Of hoe deal je met het isolement als je alleen woont? Eén ding is zeker: het belang van goed contact was nooit eerder zó duidelijk. 

Mogelijkheden of beperkingen?

Hoe ga je om met tegenslag? Kies je in moelijke situaties voor gezonde, jou helpende reacties, of juist niet? Laat je je leiden door mogelijkheden, of door beperkingen? Deze vragen zijn nu, in deze corona-crisis, helaas actueler dan ooit. In de online training 'Meer contact' komen deze onderwerpen meermaals terug. Onder andere op dag 9 en 10. Heb je de training niet gedaan? Neem dan nu een kijkje. 

 


Dit is wat één van de deelneemsters appte...