Zo paste ik het verhaal van Cacioppo toe in mijn leven

Dankzij Cacioppo leerde ik dat: 

  • juist door gebrek aan verbinding je je onbedoeld zo gaat gedragen dat je mensen op afstand houdt
  • dit wordt aangestuurd door hormonale processen

Dit was voor mij een enorme eyeopener. Want als je weet dat het zo werkt, kun je er namelijk rekening mee houden en het op den duur ook ombuigen.

Hoe ik omga met verstoorde waarneming

Nu ik weet dat ik door mijn verstoorde waarneming het gedrag van andere mensen soms negatiever waarneem dan dat ze bedoelen, houd ik daar rekening mee. Ik vraag mezelf steeds af: is het wáár wat ik zie, of dénk ik dat het waar is?

Ik heb daarin heel veel stappen gemaakt. En ik ben er nog steeds niet helemaal. Als ik weer die pijn van de afwijzing voel, die teleurstelling die als een golf over je heen kan spoelen, maak ik allereerst pas op de plaats. In plaats van te reageren vanuit die pijn, wacht ik even. Ik laat het bezinken. Ik neem afstand. Ik realiseer me dat die pijn, die teleurstelling van mij is, en dat de ander dit mogelijk helemaal niet zo bedoeld heeft. 

Is het wáár wat ik zie?

Of dénk ik dat het waar is?

Gisteren heb jij zelf een sociale situatie helemaal uitgespit. Dat hoef je in de toekomst echt niet elke keer te doen. Een makkelijker en kortere manier is het stellen van één vraag. Als je die pijn, die golf van teleurstelling voelt; vraag jezelf dan af: ‘Is het waar?’ Hulpvragen zijn: ‘Klopt het wat ik zie? Of denk ik iets te zien wat er misschien wel helemaal niet is?’

Zo ging het bij mij

Ik kan je maar op één manier uitleggen hoe dat in de praktijk werkt en dat is aan de hand van een waargebeurd voorbeeld. Ik had de laatste tijd weer wat vaker contact met een kennis van vroeger. We waren vroeger ook nooit echt close, maar we zagen elkaar af en toe. Dat verwaterde een beetje maar op een gegeven moment kwamen we elkaar weer tegen. Het leek ons leuk om de draad weer op te pakken, dus we gingen een paar keer samen naar retro-avondjes van de kroeg waar we elkaar vroeger ook tegenkwamen. Op enig moment kwam er weer zo’n retro-avondje in zicht en ik had, zonder dat de datum concreet was, gezegd dat ik het inderdaad leuk zou vinden weer eens mee te gaan.

Dat was de situatie. En toen kreeg ik het volgende appje van haar.

 

Vanuit mijn overgevoeligheid voor afwijzing concludeerde ik hieruit in een flits dat zij een kaartje had gekocht voor haarzelf en iemand anders. Zij en ik hadden immers geen concrete afspraak gemaakt en ik had nog niet echt toegezegd mee te zullen gaan en toch had zij al twee kaartjes gekocht! Ik was echt vreselijk teleurgesteld en sloot het berichtje zo snel mogelijk.

Gepasseerd

Ik voelde me compleet gepasseerd en buitengesloten en had de neiging om te appen: ‘Veel plezier dan, ga maar lekker met die tweede persoon, ik had toch al geen zin.’ Maar omdat ik intussen van dit Cacioppo-verhaal gehoord had, reageerde ik maar even niet. Een paar uur later dwong ik mezelf, het berichtje nog eens te openen. Ik moest mezelf daar ook echt toe zetten, want het deed me letterlijk pijn. Ik voelde mezelf echt weer een gevarenzone ingaan. Pas toen ik het een tweede keer las, zag ik dat zij helemáál niet meldt dat ze met iemand anders zou gaan. Ze meldt alleen dat ze twee kaartjes heeft gekocht.

Ik merkte dat mijn conclusie niet per se wáár was. Dus ik appte haar en vroeg: ‘Hoezo 2 kaartjes?

Waarop zij terugschreef: ‘Wij zouden gaan en ik dacht, het duurt nog zo lang, als Eva niet kan, kan er vast wel iemand anders ????

Opgelucht

Ik was echt zó opgelucht. Ze had me niet buitengesloten; er was niets aan de hand! En ik was ook trots op mezelf. Ik had iets geleerd. Ik had een theorie van een Amerikaanse professor succesvol toe weten te passen op mijn eigen leven. Want toen ik dat laatste appje kreeg, werd me meteen duidelijk dat dit precies het soort situatie is dat Cacioppo bedoelde.

Het werd me ook duidelijk dat als ik vanuit eerste gevoel van afwijzing gereageerd had, zij waarschijnlijk heel verbaasd zou zijn geweest. Als ik kattig gereageerd had en geappt had: ‘Ga maar lekker zelf, ik had toch al geen zin’, dan zou dat een typisch voorbeeld zijn geweest van het organiseren van je eigen isolement.

©Eva Geelen

Opdracht van vandaag

Met dit concrete praktijkvoorbeeld bij de hand, nodig ik je uit om nog eens naar de opdracht van gisteren te kijken. Pak jouw antwoorden erbij en vraag je af: is het feitelijk wáár wat er staat? Hulpvragen zijn: ‘Klopt het wat ik zie? Of denk ik iets te zien wat er misschien wel helemaal niet is?

Noteer jouw antwoorden hieronder en druk op verstuur! Je krijgt niet alleen je eigen antwoord in je mailbox, maar ook een toelichting. En laat me weten wat jij ziet in de foto rechtsboven, dan vertel ik wat ik daarin zie.


niets-is-wat-het-lijkt